Πριν από 25 χρόνια, ο κόσμος πάγωσε. Καθηλωμένοι μπροστά στις τηλεοράσεις, παρακολουθούσαμε με φρίκη και δυσπιστία τους δίδυμους πύργους να καταρρέουν.
Σήμερα, θυμόμαστε. Τους σχεδόν 3.000 ανθρώπους που άφησαν το σπίτι τους το πρωί και δεν επέστρεψαν ποτέ. Τους πυροσβέστες, τους αστυνομικούς, και τους πρώτους επεμβαίνοντες που έτρεξαν μέσα στον καπνό και τη σκόνη και έσωσαν αμέτρητες ζωές. Τις οικογένειες που κουβαλάνε το βάρος της απώλειας για ένα τέταρτο του αιώνα.
Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν το σημαντικότερο γεγονός της αλλαγής του αιώνα.
Και έδωσε νέα έμφαση στη σημασία που έχουν οι συμμαχίες και η συλλογική ασφάλεια. Η Ευρώπη ήξερε αμέσως με ποιον συμπαρατάσσεται. Ήμασταν στο πλευρό της Αμερικής. Για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, το ΝΑΤΟ επικαλέστηκε το άρθρο 5. Η επίθεση εναντίον ενός ήταν επίθεση εναντίον όλων. Ενωθήκαμε για να υπερασπιστούμε τις αρχές που μας ενώνουν και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: ελευθερία και δημοκρατία.
Οι δράστες των επιθέσεων ήθελαν να σπείρουν τον φόβο πολύ πέρα από τη Νέα Υόρκη, τη Βιρτζίνια και την Πενσυλβάνια. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, το ξέρουμε ότι απέτυχαν. Οι δημοκρατίες μας άντεξαν. Οι κοινωνίες μας παρέμειναν ελεύθερες. Και η ιδεολογία του τρόμου δεν κατάφερε να επιβάλει τον έλεγχό της στον κόσμο μας.
Σήμερα, οι απειλές που αντιμετωπίζουμε έχουν αλλάξει. Είμαστε και πάλι σε ταραγμένα γεωπολιτικά νερά, με αντιδικίες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, πολέμους, και αντιπαραθέσεις μεταξύ κρατών. Ωστόσο, το δίδαγμα της 11ης Σεπτεμβρίου παραμένει. Σε στιγμές κινδύνου, οι συμμαχίες μας έχουν σημασία. Η ενότητά μας έχει σημασία. Και οι αξίες που διαλέγουμε να υπερασπιστούμε έχουν σημασία.
Εκεί όπου κάποτε έστεκαν οι δίδυμοι πύργοι, δύο στήλες φωτός ανεβαίνουν πλέον προς τον ουρανό της Νέας Υόρκης. Αψηφούν τη λήθη. Κουβαλούν τη μνήμη όσων χάσαμε. Και μας θυμίζουν ότι το φως θριαμβεύει, ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες.
